Er waren eens twee dansers die een demo hadden. Maar voordat ze daar naar toe konden moesten ze eerst langs de fee (fysio). Marcus werd weer even recht gezet en Anne Floor werd ook even goed onder handen genomen. Beiden feeën adviseerden (om terugval te voorkomen) na de behandeling rust te nemen. Maar dat kon simpelweg niet want er stond een demo gepland!
Voorzichtig en soms wat krakkemikkig warmden de dansers zichzelf die middag op. De lifts en de benen de lucht in werden daarbij even achterwege gelaten. Op de vloer zou moeten blijken of het stelsel het zou houden of dat de heup van Anne Floor het toe zou laten een been de lucht in te gooien. Op goed geluk.
Uiteindelijk was het zo ver. De zaal zat vol met 200 docenten. Zij hadden geen idee.
Ineens ging de deur open en begon er de muziek. Marcus en Anne Floor kwamen de vloer op. De docenten begonnen enorm te juichen en gillen! En toen gebeurde er wat..! Het was alsof de feeën hun werk gingen doen. Weg waren de fysieke ongemakken. Er zou gedanst worden!
Het werd een feestje. Dansende blije en energieke docenten. De energie stroomde door de zaal. Het was even geleden dat Marcus en Anne Floor deze demo/workshop hadden gedaan. Maar ineens werd duidelijk hoe ze het gemist hadden.
De start van de dag bij de feeën waren Marcus en Anne Floor als snel weer vergeten. En zo Leefden ze nog lang en gelukkig.

O nee. 1 van de twee ging chagrijnig naar huis.
Anne Floor kreeg het voor elkaar 3 keer dezelfde afslag naar Amsterdam te missen. A door een dubbele, vage en zeer slechte aanwijzing van de Tom Tom
B na omdraaien, er een vrachtwagen de snelweg op wilde en dus de afrit te versperde!
C om vervolgens te moeten keren op een afslag die niet in de werkelijkheid bestond, maar enkel in de TomTom
Resultaat: tieren in de auto en 30 min extra reistijd

Marcus van Teijlingen en Anne Floor

Opzij opzij opzij, maak plaats  maak plaats maak plaats, we hebben ongeloof-e-lijk veel haast!

Woensdag

Een sms van Marcus:

Ola, kan jij morgen eerder komen, mijn afspraak komt niet. Kunnen we voor de les nog even dansen, gaan we warm de les in

Geen x als afzender? Denkt Anne Floor. Zou hij een beetje druk achter de sms willen zetten?

Ze trekt de conclusie dat hij het meent. Ze moet op tijd komen

Donderdag

Alles is geregeld.

Het geld voor de les is gepind, de danskleren liggen thuis klaar, er is een maaltijdsalade bij de supermarkt gekocht..., nu is het een kwestie van doen.

Anne Floor vertrekt een paar minuten eerder van werk, zodat haar stappenplan in relaxte stand af te werken valt. Aan haar voorbereiding zal het niet liggen. Deze keer komt ze gewoon op tijd.

Het eerste deel van de rit gaat goed. De A6 rijdt lekker door, A1 heeft verassingwekkend geen langzaamrijden verkeer en dan hoeft ze alleen nog 'ff' de A10 te nemen.  En dan komt het. Een file op de binnenring van de A10! En niet 1 van enkele luttele minuten, maar een forse! Een echte. Eentje die in het filenieuws van de avondspits wordt genoemd.

"Dit is niet relaxt" denk ze. Maar wat te doen? In de file blijven 'wachten'? of de ring af en tussendoor?

Tussendoor! Trekt ze snel de conclusie.

Ze gooit het stuur om en gaat er bij Watergraafsmeer af.

In het begin kan ze lekker doorrijden, maar hoe dichter ze richting het centrum komt, hoe drukker het wordt. En ook daar zijn opstoppingen!

De eerste minuten kan ze het nog wel aan. Want ja, ze is immers eerder van werk vertrokken dus ze heeft een paar compensatie minuten over. Maar hoe meer de tijd verstrijkt en hoe minder ze rijdt, hoe meer haar hartslag omhoog gaat. Wel #&@&!! Ze gaat toch niet te laat komen?

Een half uur te laat komt ze bij haar huis aan. Ze vliegt het huis binnen, grist de tas mee en grijpt de maaltijdsalade.

Zo had ze het niet voorbereid..!?

Weg was het relaxte momentje avondeten en weg was het ontspannen gevoel.

Al etend komt ze de dansstudio binnen.

Marcus kijkt haar aan en moet lachen.

'Wat!?'

'Gaat het goed schat?' vraagt hij vriendelijk

Nu moet Anne Floor ook lachen. Hij kent haar langer dan vandaag..

Ze moet eerst even haar hart luchten voordat ze klaar is om te dansen.  En als de laatste happen van de salade erin zijn gegaan, kan ze weer ontspannen. Want ondanks dat ze geen tijd had om te eten en even bij te komen van haar werk, was ze maar een minuutje te laat in de dansstudio. Dat doel was behaald. Maar de volgende keer liever wat relaxter..

Wanneer ze later in alle rust haar telefoon bekijkt ziet ze dat ze eerder die avond een sms van Marcus had ontvangen:

File? haha

Vrijdag

Marcus belt Anne Floor.

"Hoe hard mag je op de A2?"

"Hoezo?"

"Ik sta in de file op A10!"

" Heb je een Anne Floor momentje?"

" ja!!"

Nb. Hij was te laat...

Marcus en Anne Floor

Leed (vermaak) tijdens de training

 

Soms zijn er van die trainingen..  Je kent ze wel: trainingen met een lach en een traan.

 

We begonnen heerlijk. Marcus had lekkere broodjes mee genomen en al kletsend, kauwend en lachend begon onze training relaxt. Ook de sfeer tijdens het dansen was prima. Zo werkten we wat dingen uit in de rumba en dansten het eens door op muziek. Nog niks aan de hand zou je zeggen..

Maar een beetje jolig waren we ook. Dus tussen het rustige en serieuze trainen door, waren er ook momenten dat het wat flauw werd en dat we zelfs even moesten stoppen door al het lachen.

De training werd zo langzaam aan wat minder gedisciplineerd en ook Marcus en Anne Floor werden vrijer. Zo probeerde Marcus af en toe eens een nieuw pasje uit en soms deed hij dit ook nog eens zonder overleg vooraf. Dan werd Anne Floor bij de hand genomen en kon zij niks anders dan er zo goed mogelijk in meegaan. En terwijl we losgingen in een ‘zwiep eens mee naar rechts en dan weer zwiep zwiep links rechts’ kwamen de wijze woorden van Anne Floor haar moeder in haar gedachten naar boven: “ Van stoeien komt narigheid”

Maar al te goed herinnerde zij zich de momenten dat ze vroeger lachend en gierend met haar zusje aan het stoeien was, totdat 1 van de twee ineens iets deed en er vervolgens twee hard huilende kinderen op de grond zaten.

Maar weer terug naar de training..

Want terwijl Marcus spontaan na de ‘zwiep zwiep actie’ Anne Floor in een (voor haar zeer onverwachte) draai gooide en zij nog de gedachte van haar moeder had… knalde ze met hoge vaart met haar elleboog op de neus van Marcus! Aauuww!!

Anne Floor was in de veronderstelling dat ze zijn neus had gebroken maar gelukkig kon Marcus haar (pas na een tijdje!) geruststellen dat dit niet het geval was.

 

Ook Anne Floor was aan de beurt in deze bizarre training. Omdat ze een peesontsteking heeft in haar voeten mocht ze van haar podoloog een tijdje niet op hoge hakken dansen. Een pijnlijk bericht voor iemand die zeer aan haar hakken gehecht is. Toch nam ze zijn advies ter harte en kocht ze van de week schattige debutanten kinderschoentjes in een maat voor een volwassen vrouw. Alleen al de aanblik van Anne Floor op haar nieuwe schoenen bezorgde Marcus tijdens de training een aantal slappe lach momenten. Het lachen kwam echter niet alleen door de schoenen, maar ook door de manier waarop Anne Floor erop liep. Deze (krengen van een) schoenen bezorgden haar namelijk ook 3 aardige blaren die nog meer de elegantie bij d’r wegnamen.

Maar goed, alles voor het goede doel..

Toch was het tijdens het dansen even wennen.. De programma’s waren allemaal gemaakt op hakken van zo’n 8 cm. Bovendien had Anne Floor altijd een beschermhoesje om de hak, die onder andere nare slidings over de vloer voorkwam. De schoenen die ze nu aanhad, hadden een gladde logge vierkante hak. En jullie raden het waarschijnlijk al.. Deze blog eindigt met een val.

Er valt alleen niks spectaculairs over te schrijven. Anne Floor zette een pas en draaide zich om. Niks meer en niks minder. Maar op een of andere duistere manier gleden de beide logge gladde hakken naar achter en viel ze in slow motion voorover. Marcus stond erbij en keek ernaar. Het werd weer lachen..

Wat een leed (vermaak) tijdens deze training..

 

Marcus en Anne Floor

Brief

Anne Floor zat met haar collega’s te dineren in een restaurant toen ineens haar telefoon ging. Marcus. Ze verexcuseerde zich en nam hem op.
“We hebben een brief”
“Ok?”
“We mogen naar het EK”
“Wat?!”
Anne Floor realiseerde dat ze zich in een restaurant bevond en liep snel naar buiten. Op dit bericht mocht wat uitzinniger gereageerd worden..
...
“Wat tof!” “Wat staat er nog meer in?” “Wanneer? Waar? Met wie? Hoe…?”
“Geen idee” zei Marcus “Het is ergens in november, ik geloof in Sofia. Maar meer weet ik ook niet”
Anne Floor, een beetje teleurgesteld door de summiere informatie, vroeg “Krijg ik ook een brief?”
“Vast!”

En zo reed ze ’s avonds naar huis in de hoop een brief op haar deurmat te vinden. Er lag alleen niks. En de dagen daarna ook niet..
Toen ze Marcus weer sprak vroeg ze hem waarom zij geen brief had gehad.
“Alleen de leuke mensen krijgen een uitnodiging” was zijn ‘complimenteuze’ antwoord. Van je danspartner moet je het maar hebben..
Maar ze liet zich niet uit het veld slaan en vroeg of hij bij de volgende training de brief mee wilde nemen. Ook zij wilde wel eens lezen wat er allemaal instond.

Eindelijk had ze de envelop in haar handen. Ze trok de brief eruit en begon met lezen.
“Eh Marcus?”
“Ja”
“Wist je dat we ook uitgenodigd waren voor het WK in Innsbruck?”
“Nee toch?”
“Ehm nou, er staat toch echt dat we uitgenodigd worden voor het EK én het WK”
“hè?!”
“Als je nog 1 zin verder had gelezen dan had je dat gezien.. haha”

Nadat Marcus het woord EK in de brief had zien staan was hij van enthousiasme gestopt met lezen..!
De volgende brieven worden naar Anne Floor gestuurd ;-)

Marcus en Anne Floor

Uitkijkend op de ‘Olle Grieze’ geniet ik om 23:45 na, van een heerlijk avondje Stadskanaal. Wie had dat kunnen denken…
Vrij onverwacht stap ik rond 18:30 in in de Q-liner, ja ja, om mijn debuut te gaan maken in ‘the middle of nowhere’.

Uitgenodigd door mijn lieve vriendin Anne Floor en haar geweldige danspartner Marcus: ♪Ow what a night!♪ Afgezet door de buschauffeur op de locatie in Stadskanaal (buschauffeur: “Ik rij je er wel even naar toe, want je ben niet zo bekend hier en mijn dienst zit er toch op”. Zo vriendelijk!) stap ik uit de bus, waar Anne Floor me opvangt bij de artiesteningang. Ik ga het ‘hol van de leeuw binnen’ of beter gezegd ‘het hol van de vos’.

Al rekkend en strekkend, smerend en lol trappend zijn Anne Floor en Marcus zich aan het voorbereiden op hun performance. Ondertussen komt de organisator van het feest langs om even te kletsen met Marcus en Anne Floor. Ik stel me aan hem voor als hun ‘personal assistent’ (debuut 1), wat voor hem blijkbaar zeer geloofwaardig klinkt. Vervolgens richten mensen zich met hun vragen tot mij en laten ze het danskoppel hun voorbereidingen treffen.

Anne Floor en Marcus vragen of ik tussen de dansen door de boel aan elkaar wil praten, zodat Anne Floor zich even om kan kleden. Hier draai ik m’n hand natuurlijk niet voor om (ofwel ik zweette peentjes) en dus stel ik me voor aan de DJ en zijn ‘assistent’ om me op te maken voor debuut 2: DJ! En dan is het zover. Na een spectaculaire aankondiging voeren Marcus en Anne Floor het publiek mee; zij hebben ‘The time of hun life’ en ze zien ‘Toekomst in hen allebei’. Helaas is het publiek minder beestachtig dan de naam van de locatie doet vermoeden. Desalniettemin dansen Marcus en Anne Floor de sterren van de hemel en geniet het publiek met volle teugen.

Voor ik het weet is de performance afgelopen, nemen we al nakletsend afscheid en sta ik kijkend naar de ‘Olle Grieze’ weer met beide benen op de grond in Groningen met een glimlach op mijn gezicht. Wie had gedacht dat ik zulke warme herinneringen zou hebben aan Stadskanaal.

Thanks guys! Ik hou me aanbevolen als ‘manusje van alles’ voor een volgend optreden! Dienke Ps. Debuut 3: blogger!

Pagina 1 van 4