Best een rare titel voor blog over dansen.. Maar dit is ook geen normale blog. Dit is een blog over een bijzonder optreden en met een officiele mededeling die uiteindelijk met een appeltaart te maken heeft.

Woensdagavond. Anne Floor opent haar mail in de wetenschap een mailtje aan te treffen over dansjurken. Het blijkt totaal wat anders te zijn.. Vluchtig leest ze de mail door en belt Marcus. Met haar openingszin komt ze direct ter zake: “We hebben positief bericht op onze brief!” Waarop Marcus blij reageert met: “Dat is super” Stilte.. “Niet?” “ja, ja..” antwoordt Anne Floor beduusd “Zal ik je later even terugbellen?”

Donderdagochtend Anne Floor wordt blij wakker. Het bericht van gister avond is gezakt en eigenlijk vindt ze het supergaaf. Daarom besluit ze een appeltaart mee te nemen naar haar werk om dit samen met haar collega’s te vieren.

Donderdagavond Deze avond hebben we een optreden in de buurt van Hoogeveen. Na haar werk rijdt Anne Floor daar naar toe om Marcus te treffen. Maar eerst een korte inleiding over het optreden. Ook deze was weer uniek en bijzonder. Allereerst de locatie. Het was op een boerderij midden in het bos. Een groep onderwijsmensen had daar twee trainingsdagen en ter invulling van het avondprogramma hadden ze ons uitgenodigd om te komen dansen.

Terwijl wij klaar staan in de keuken, worden we voorgesteld aan het publiek. “ Dames en heren, hier zijn Marcus van Teijlingen en Anne Floor Schoemaker” De muziek begint en we lopen op. Marcus staat klaar en gaat door zijn knieen. Anne Floor buigt mee om hem weer op te halen om vervolgens door te gaan in de volgende beweging. Maar wat is dat?! Ineens staat er een veel te enthousiaste hond tussen ons in!! We kijken elkaar verschrikt aan en schieten in de lach. Een hond? Waar komt die nou weer vandaan? Binnen een paar seconden staat de eigenaar er ook bij en haalt hij de hond weg. Ondertussen is de muziek doorgegaan en wij ook. Maar je kan je natuurlijk voostellen dat we een klein beetje van onze apropos waren.

Toch herstellen we ons goed en maken de dans af. Na de eerste performance rennen we af naar de keuken en kleden ons snel om. Op naar de tweede dans.. Deze willen we graag zonder ‘bijzonderheden’ laten zien. De muziek van het 2e nummer begint en we dansen onze rumba. En dan… na zo’n 15 sec slaat de muziek over..!! Gewoon doordansen? Zeggen onze blikken naar elkaar.. We dansen gewoon door. En nog een keer slaat de muziek over!! Gewoon doordansen? We dansen door, want het past nog redelijk in de muziek. En dan slaat hij voor de 3e keer over! Alleen nu de rest van het nummer!! Onze passen matchen niet meer met de muziek en we moeten wel afronden. We kijken elkaar aan in de hoop elkaar gedachten te kunnen lezen.. Marcus komt op Anne Floor af en Anne Floor springt nog net in de eindlift.

Het publiek klapt. De organisator staat het met schaamrood op zijn kaken naast de cd speler. En wij doen onze buiging. Ons optreden verwerkend, staan we in onze kleedkamer. Ineens bedenkt Anne Floor dat ze nog een stuk appeltaart heeft voor Marcus. Gefeliciteerd Marcus, we mogen uitkomen op wedstrijden als latin professional!

Ik heb er zin in! Marcus ook, maar die geniet eerst van zijn stuk appeltaart.

Je kan het zo gek niet bedenken of we treden er wel op: in een klaslokaal, een brasserie, buiten, in een gymzaal, in grote en kleine theaters, in een kantoorpand of gewoon in een dansschool. En iedere ruimte vraagt weer wat anders..

Zo is het iedere keer weer belangrijk om te kijken hoe dansbaar de ruimte is. Is de vloer goed? niet te glad of te stroef? Hoe staat het met de verlichting? Wordt het drie lagen make -up, het lichaam insmeren met bruin zonder zon of wordt het een natural look? En niet onbelangrijk : hoe hoog is het plafond? Kan Marcus Anne Floor liften? Er zijn ruimtes waar soms ter plekke besloten moet worden bepaalde lifts uit veiligheidsoverwegingen te schrappen. Of dat Marcus tijdens het dansen even 2 extra passen opzij doet, zodat Anne Floor niet tijdens de lift met haar hoofd in een lamp terecht komt..

And believe us. Er hebben zich spannende momenten voorgedaan. Voor ons (vooral Anne Floor) en het publiek die af en toe hun adem inhoudt. Maar de volgende locatie was de meest unieke plek waar we ooit gedanst hebben. Een heuse kerk in Woerden..

We waren namelijk gevraagd een rumba te dansen op het altaar.En nu vergeten we bijna het belangrijkste deel: ze wilden ook een stuk uit de musical Dirty Dancing. Dirty Dancing? jawel Dirty Dancing.. Een kleine impressie van wat dat inhoudt. Een knalrode jurk, veel lichaam te zien, sexy dansen en fysiek contact. En dat op een altaar? Ja! Het idee was even slikken. Zowel Marcus als Anne Floor hadden het gevoel dat er bij die locatie iets meer kuisheid hoorde. Maar ja, het was absoluut een unieke locatie en we wilden graag ons steentje bijdragen aan de studiedag van het bedrijf.

Dus daar stonden we dan. Totaal onder de indruk van de grootte van de kerk, de banken vol mensen, het glas in lood en de akoestiek. Deze was zelfs zo goed, dat de muziek wel 3x leek terug te komen. Dat werd dus goed concentreren tijdens het dansen.

Terwijl we klaarstonden om op te gaan werd er een voor ons bekend muziekje opgezet. Maar helaas niet de juiste. In een achterkamertje werd druk gewerkt om wel het juiste nummer op de cd te vinden en jawel hij kwam voorbij. Ineens hoorden we de bekende klanken en realiseerden we ons dat we als de sodemieter op moesten rennen!

Daar gingen we. Alle schaamte en twijfels voorbij, rennend langs de banken het altaar op. De dansen van Dirty Dancing gingen goed! Na deze dansen renden we af naar een groot bord op het altaar om daarachter Anne Floor een nieuwe jurk aan te laten trekken. Nu stonden we ons zelfs om te kleden in een kerk! De rumba die we dansen was op het nummer Hij gelooft in mij van Do. Hoe toepasselijk was dat? En dat klinkt ook zo goed in een kerk..

Ons optreden op deze locatie werd compleet toen Anne Floor omhoog gelift werd op de lange klanken van Hij gelooooooooft in mij! De mensen klapten en de tekst galmden nog lang door.. Voor ons een onvergetelijke ervaring.

Marcus en Anne Floor

Een paar maanden geleden hadden we een optreden en een workshop op een vrije school in Zutphen. Er zat een zaal vol met nietsvermoedende basischoolleerkrachten te luisteren naar een lezing. Aan het einde van de dag zouden wij als verrassing twee dansen laten zien.

Zo gezegd zo gedaan. De dansen gingen goed en ook de workshop was een succes. Zo’n succes zelfs dat, toen alles afgelopen was, we kreten hoorden als 'We want more! ' En dat is waar deze blog begint..

Anne Floor rende, al genietend van het compliment, af en was in de veronderstelling dat de performance bij deze klaar zou zijn. Marcus rende ook af, maar vatte de kreet van de leraren daarentegen op als een kans om een derde dans te laten zien. Maar hadden we wel een derde dans?? Deze discussie werd op de gang gevoerd in een tijdsbestek van zo’n 10 sec. Marcus: “we moeten weer terug, ze willen meer!!” Floor: “Maar we hebben niet meer?!” Marcus: “Ja maar, je kan de zaal zo niet laten.. We moeten nog een dans doen” Floor: “Maar we hebben niks!” Waarop Marcus reageerde met: “Kom!”

En hij trok Anne Floor weer mee de zaal in. De leraren waren dolenthousiast dat hun verzoek werd ingewilligt en klapten nog harder dan voorheen. Dit leek Marcus te stimuleren en vol enthousiasme riep hij naar de geluidsman: “Zet nummer drie maar op!” Vervolgens richtte hij zich tot de zaal en zei: “We gaan een jive dansen..” Kan iemand zich voorstellen hoe de gezichtsuitdrukking van Anne Floor moet zijn geweest? Er was geen ontkomen meer aan.

Het enige wat Anne Floor nog kon bedenken was..; Blijf naar de voeten van Marcus kijken en volg!! En eigenlijk ging dit nog helemaal niet zo slecht ook! Maar.. Net op het moment dat Anne Floor meer ging ontspannen en ook kon genieten van de jive, riep Marcus ineens: SPRING! Zonder na te denken sprong Anne Floor in het luchtledige en eindige gelukkig prachtig in Marcus armen. Voor haar was hiermee de lift geslaagd en vooral ten einde.

Marcus echter, werd geinspireerd door haar sprong en zag het als een startpunt voor een mooie zwiep om zijn lichaam heen. Anne Floor had hier totaal geen rekening mee gehouden. De actie van Marcus resulteerde in een halve lift, waarbij ze als een zak aardappelen om Marcus heen zwiepte en uiteindelijk op zijn hoofd eindigde! Marcus kon haar gewicht daar natuurlijk niet lang houden en besloot haar te laten zakken. En daar zat ze dan.. Op haar billen, op de grond.

En het enige wat in haar opkwam, was een kleine tadaaah kreet. Gelukkig voor ons was het publiek nog steeds enthousiast. En we moeten erbij vertellen, dat ondanks de aardappelzak actie, de lift er spectaculair uitzag. Misschien hebben mensen wel gedacht dat het erbij hoorde? Wij hebben ondertussen een goede oplossing gevonden voor spontane-we-want-more-acties.

We hebben meer dansen ingetraind. Dus mocht het weer eens voorkomen dat het publiek om meer vraagt..,
dan kunnen we zelfs kiezen uit verschillende dansen!

Marcus en Anne Floor

Alles was strak georganiseerd. We hadden op tijd alle informatie, de toegangskaarten waren gearriveerd en ons optreden stond in de Margriet van week 46.

Ook op de dag zelf liep het prima. We waren op tijd opgestaan, de spullen stonden klaar in de gang en de make up was ook al aangebracht. We waren zelfs op tijd vertrokken..!! Alles was relaxt en onder controle.

Totdat Marcus op weg naar de Jaarbeurs in Utrecht ineens vroeg: Heb je eigenlijk al je jurken wel bij je? Deze vraag bezorgde Anne Floor een kleine hartverzakking, maar gelukkig kon ze hem met een ja beantwoorden. Vals alarm.. Druk kletsend over jurken en andere ongein bleek dat we de afslag naar de Jaarbeurs hadden gemist! Dan de tweede maar nemen.. Maar, was die nou via de rechter- of de linkerbaan? Het werd een gok van 50/50 en helaas de verkeerde.. Ook de tweede afslag gemist! Nu werd het even zweten, want wat we namelijk zagen was dat er bij alle afritten naar de Jaarbeurs filevorming was ontstaan.. Veel animo dus. Al hopend op een derde afslag reden we door over de ring. Maar helaas.. hij bleek niet te bestaan. Dit resulteerde in een lange rit over de ring van Utrecht, al gokkend een willekeurige afrit nemend, zonder Tom Tom door de stad rijdend en twee mensen die het lachen al snel vergaan was.

En daar belde Marcus zijn manager: of we al in de buurt waren? Ehmn… Nee?! Gelukkig bleef zij de rust zelve en dook er ineens een bord op met de tekst Jaarbeurs. We zouden er (toch nog op tijd) aankomen. Eenmaal binnen konden we direct het podium op om te kijken waar we op zouden treden. Het was een mooi rond toneel met daarom heen allemaal tribunes. Perfect voor de workshop na ons optreden!

Bij de ingang van het theater stond een groot bord met daarop het programma. En als opening van de dag stond onze dansworkshop! Het optreden ging goed en ook hier was de workshop een succes. Allemaal swingende vrouwen, sommigen nog met de tasjes van het shoppen om! De sfeer werd ons direct duidelijk en het beloofde een goede en gezellige dag te worden. Alle stress die er was in de auto, was als sneeuw voor de zon verdwenen.

Na ons optreden konden we zelf de beurs even op. Wat een drukte! De Jaarbeurs was afgeladen met vrouwen van alle leeftijden. Vier hallen met overal kraampjes waar je dingen kon kopen. Van kleding, kerstspullen, etenswaar, en gezondheidsproducten tot aan sieraden toe, je kon het zo gek niet bedenken. Verspreid over de hallen waren allerlei workshops te volgen. Zo ook de looptraining van Marcus. In samenwerking met de Margriet en Tempo Team was er het concept Work4women ontstaan. Marcus kon daar met zijn training een mooie bijdrage aan leveren. Verschillende vrouwen hadden zich aangemeld om te leren hoe ze zich (op de arbeidsmarkt) beter konden presenteren. Marcus liet ze allerlei verschillende (dans-) oefeningen doen, zodat ze zich meer bewust waren van hun houding en overkomen.

Na de workshop moest Marcus er alweer vandoor omdat hij een Teammatch had georganiseerd op de dansschool in Hoogeveen. Maar voordat hij vertrok liet hij Anne Floor tussen neus en lippen door weten dat hij dat bord bij de ingang van het theater toch wel heel mooi vond.. En stiekem ook wel wilde hebben.. Anne Floor ging onder het motto Een goede danspartner is een partner in crime terug naar de ingang van het theater. Het bord hing er nog steeds.. Voor de zekerheid had ze toestemming gevraagd aan de organisatie. Van hen mocht ze het bord meenemen, maar dan moest ze hem wel los zien te krijgen..

Anne Floor ging terug naar het bord en keek er eens goed naar. Zou ze het doen? Er stonden wel allemaal mensen bij.. Maar ja, wie zou dat bord nog gebruiken na deze dag? Als ze het zou doen, zouden mensen dan denken dat ze gek geworden was? Ineens had ze de spirit en liep zelfverzekerd op het bord af. Met beide handen pakte ze het vast en begon eraan te sjorren. Na een goede ruk, liet hij los en had ze hem te pakken. Zo doodnormaal mogelijk liep ze met de joekel van het bord onder haar arm naar de kleedkamer. Ze had het gewoon gedaan! Maar die blikken van de mensen zou ze niet snel vergeten.. Ze besloot even in de kleedkamer te blijven.

Marcus en Anne Floor

Het is een kunst om goede gesprekken te voeren. Hierbij moet je goed naar de ander luisteren en adequaat reageren. Soms is de inhoud in 1 keer duidelijk en worden dingen snel geregeld..

Een voorbeeld:
Marcus: “Kan je 30 maart in een mooie jurk en bruin zijn?”
Anne Floor: “Ehhmmn ja?”
Marcus: “Mooi, dan hebben we een demo”

Of, moet er om verduidelijking worden gevraagd…
Een whats app bericht:
Anne Floor: Kan je mee naar de opening van een banket winkel?
Marcus: Een banketwinkel? Wat moet je daar nou weer?
Anne Floor: Ow sorry, bedoelde balletwinkel
Marcus: Dan wil ik wel mee

En, er zijn gesprekken waarbij je door de regels heen moet lezen en die slecht enkelen begrijpen.. (Marcus, Anne Floor en trouwe bloglezers..)

Anne Floor (met haar handen vol met spullen): “Ik ga”
Marcus: “Wil je weer een nieuwe blog?”
Anne Floor: “ O, #!$!# mijn jurk!!”

Marcus en Anne Floor

Pagina 3 van 4