Een jaar of 10 geleden ging Anne Floor naar de musical Saturday Night Fever in het Beatrix theater in Utrecht. Voordat de show begon keek ze de zaal eens goed rond en kon alleen maar denken; wat zou het gaaf zijn als...

Maar ja, ze studeerde orthopedagogiek.. Een paar jaar later liep ze hetzelfde theater in door de artiesteningang. De gedachte van een paar jaar eerder kwam terug. Een droom die onverwachts uitkwam. Het werd 1,5 jaar Dirty Dancing.

Zo'n 6 jaar geleden ging Anne Floor met een vriend mee naar het NK professionals in het Kurhaus. Ze keek haar ogen uit.. Wat zou het gaaf zijn als..., dacht ze nog. Maar ja, ze was net afgestudeerd en al veel te oud om een carrière in het stijldansen te beginnen. En toch was daar de vraag van Marcus een klein jaartje terug..

We zijn gaan oefenen en trainen en trainen en daar kwam de dag dat ook deze droom uitkwam. Het NK professionals 11 maart 2012 in het Kurhaus. De hele dag was het genieten geblazen. De zaal was fantastisch, de organisatie top, het publiek enthousiast en een de sfeer onderling goed! Marcus en Anne Floor hebben die dag heerlijk gedanst en erg genoten* Klinkt allemaal prachtig niet?

Toch moet er altijd wel iets ‘bijzonders’ zijn.. Twee dingen: Toen Anne Floor van de dansvloer kwam vroeg Marcus wat ze toch op haar jurk had zitten..? Het bleek een speld te zijn! Ze had gewoon de eerste ronde met een speld gedanst! En een paar dagen na het NK werd er bij Anne Floor een pakketje bezorgd.. We bleken onze ‘sponsorjasjes’ te zijn vergeten in het Kurhaus… Blijkbaar hadden we die dag beiden staan dromen.. Marcus en Anne Floor

* Wil je een impressie van de dag? Bekijk dans ons NK filmpje op youtube. Tags:

Marcus en Anne Floor

Soms voelt het dansen anders dan dat het eruit ziet. Het kan verschrikkelijk voelen en er fantastisch uitzien, maar soms kan het helaas ook andersom uitpakken.. Daarom is het altijd goed om jezelf op te nemen op film. Het is natuurlijk Anne Floor haar werk, dus regelmatig gaat de rode camera koffer mee en wordt er gefilmd.

Soms ook zonder de rode koffer en dan gaan we los met laptops of I phones. En vervolgens geven we genadeloos kritiek op ons eigen dansen ( of van de ander) of knikken we eens tevreden. Maar hoe het ook zijt, het is altijd waardevol naar jezelf te kijken. 
Filmen tijdens trainingen is geen probleem. De camera wordt ergens neer of tegenaan gezet, we drukken op rec, zien onszelf vervolgens van de camera weglopen en doen ons dansje. Tijdens wedstrijden wordt het lastiger. Daar moeten we een beroep doen op anderen, zoals fanatieke moeders.

Bij onze laatste wedstrijd was Irene aanwezig. Zij had haar camera meegenomen en heeft ons dansen vastgelegd. Direct na de wedstrijd gaf zij de opname op een mini dvd mee aan marcus. Hoe leuk! 
Hoe zou ons dansen over zijn gekomen? Zou het er zo uitgezien hebben als we dachten? Of hoopten?


Tijdens onze eerste training in Hoogeveen zouden we samen de opnames bekijken. De computer die daar stond bleek helaas geen dvd reader te hebben! Gelukkig had Anne Floor ook haar laptop mee, maar daar konden natuurlijk alleen grote dvd's in.

Het zal ook niet.. Marcus bedacht zich geen seconde en vloog de dansschool uit, de BCC op de hoek zou wel een dvd hebben waar de kleine in kon. Zo snel als dat hij vertrok, zo snel was hij ook weer terug.. Helaas ze hadden niet wat hij zocht.. Marcus' zei gekscherend dat we hem anders in de BCC moesten bekijken.

Ditmaal was het Anne Floor die als een speer de dansschool uitliep. Dan gingen we dat toch gewoon doen!?
En daar stonden we dan: in de bcc in onze trainingskleding de wedstrijd van afgelopen zaterdag te bekijken. We hebben niks gekocht, dus voor ons geen low prices, maar absoluut high service!!

Marcus en Anne Floor

“Stijldansen is plezier voor twee” wordt er vaak gezegd. En dat is ook zo.. Toch is het niet alleen rozengeur en manenschijn.

In de vorige blogs zijn vooral de leuke, geestige, onhandige en gezellige momenten beschreven. Want daar hebben we er genoeg van. Maar deze blog wordt even een tegenhanger. Hier zal een andere kant van ons dansen beschreven worden. Want er zijn namelijk ook momenten dat wij denken: “@^%*!#” of “waarom..”?

Een kleine opsomming: - trainen, trainen, trainen. Is het niet in Aalsmeer, dan is het in Utrecht, Hoogeveen of Apeldoorn. - Dus ook veel reistijd. Uren brengen we in de auto door.. - Bankafschriften met alleen maar benzinestation bezoekjes erop. - Of logeerpartijen omdat we ver uit elkaar wonen. Alhoewel dat ook wel weer gezellig is. - pijntjes aan je lichaam. - Of echte blessures! - Zere voeten omdat je danspartner er weer eens is op gaan staan. - Bewegingen die je lichaam na 1000 pogingen nog niet uit kan voeren.

De frustratie die daarbij komt kijken kan enorm zijn.. - Trainingsuren die E 0,- opleveren, maar de rest wat zoveel kost.. (privelessen, wedstrijdkleding, benzine etc) - Make up die uitloopt omdat je nou eenmaal zweet tijdens een wedstrijd. - Twee mensen die elkaar ‘dansend’ moeten vinden op de vloer. En dat er dan dagen zijn dat je de ander gewoon even niet ‘vindt’. - Ergernissen aan je danspartner. De ander kan soms het bloed onder je nagels vandaan halen. - Of de lachbuien waardoor er met geen mogelijkheid serieus getraind kan worden. - En dan de tegenovergestelde emotie: oprechte huilbuien. Soms een traan en soms een stortvloed.. - Onenigheid en meningsverschillen. Ofwel heuse ruzies. - Of het perfectionisme en de eeuwige hoge eisen die dansers aan zichzelf stellen.

Het is nooit goed genoeg. - Dagen in de bruiningscreme voordat je naar een wedstrijd gaat. Wat inhoud dat bijvoorbeeld al je kleding eronder komt te zitten, je niet tegen je partner aan kan liggen in bed en je altijd vies douchewater lijkt te hebben. - En vergeet niet je huid nadat je een wedstrijd hebt gedanst. Dagen/weken ziet je eruit alsof je een enge schimmelziekte hebt.. - Nepnagels die niet meer van je nagels willen. - Of te lange nepnagels waardoor je even letterlijk onthand bent. - Keren dat je gewoon even heel erg moe bent. - Of geen zin hebt.. - En dat je dan tijdens een perfomance moet stralen alsof je de tijd van leven hebt..

En toch is het het allemaal waard. Want ondanks deze opsomming genieten we enorm en voelen we ons bevoorrecht dat we samen kunnen dansen. Laat dat als een paal boven water staan..

Marcus en Anne Floor

Mag ik je even voorstellen aan Joe? Joe is het paard van Anne Floor. En die heeft van alles te maken met het wedstrijd dansen van ons. Gek zou je denken? Welnee. Lees maar eens wat voor een paard Joe is.

Joe is het meest leuke paard wat je kent. Hij is gezellig. Wij ook. Hij heeft humor. Wij ook. Hij houdt van wedstrijden. Wij ook. En hij is altijd blij. Marcus ook. ;-) Nee, even zonder gekheid. Joe heeft een ontzettend leuk karakter.

Het is een paard wat altijd blij is om je te zien. En als je er dan bent wil hij graag iets doen. Lekker aan de wandel en het liefst van het terrein af. Hij hoeft maar 1 stap buiten de stal te zetten en hij is klaar voor het avontuur. Daarom houdt hij ook zo van wedstrijden rijden.

Vroeger, hij is ondertussen al bijna 32, heeft hij heel wat wedstrijden gereden met Anne Floor. Dat vond hij heerlijk! Dan kon hij een beetje pochen en laten zien wat hij allemaal kon. In de ring gedroeg hij zich altijd voorbeeldig. Hij zette zijn beste beentje voor en liet zien wat de jury graag wilde zien. Maar als hij en Anne Floor in de prijzen waren gevallen... Dan werd he altijd een beetje genant, want dan kwan het ere rondje.

Want op het moment dat hij de roset op zijn hoofdstel gespelt kreeg, gingen zijn oortjes naar voren (1e teken), gooide hij zijn hoofd tussen de benen (2e teken), maakte hij een klein bokkesprongetje (3e teken) en vloog hij er huppeld vandoor (lees: ontploffing). Alle beschaving was eraf. En zo huppelde en stuiterde Anne Floor op Joe tussen de nette dressuurpaarden door. Het was geen gezicht, maar hij ving alle aandacht.

Ook de ouders van Anne Floor waren blij met Joe. Zo wisten ze altijd waar Anne Floor uithing, hield het haar van de straat en leerde ze verantwoordelijkheidsgevoel. En niet onbelangrijk doorzettingsvermogen. Want ook op de koude winterdagen moest Joe verzorgd worden. En het grappige is, is dat je deze eigenschappen ook goed kan gebruiken in het dansen. Verantwoordelijkheidsgevoel voor je eigen dansen en naar je danspartner toe. En natuurlijk een hoeveelheid doorzettingsvermogen.

Maar om een lang verhaal kort te maken : (want werkelijk…. Anne Floor kan uren vertellen over Joe) Joe is heel belangrijk geweest in haar leven. En hoe stom het ook klinkt, want het is maar een paard, hij heeft haar ook veel geleerd.

En dan nu de link met de dans. Op de eerste wedstrijd van Marcus en Anne Floor kwam een goede vriendin kijken. En wat had ze mee als mascotte? Joe! Een heel zacht knuffelpaard met een eerste prijs om zijn nek. Van nu af aan gaat Joe iedere wedstrijd mee om ons aan te moedigen. Hoe gezellig!

Marcus en Anne Floor

Tsja, daar ben je dan opeens professional. En dan? Dan moet je je gaan klaarmaken voor de eerste wedstrijd.

Alle papieren en contributies waren rond. CHECK De eerste programma’s waren af. CHECK Er stond een les gepland. CHECK De eerste wedstrijddatum stond vast. CHECK
En de kleding? … NO CHECK!! ... De jurk! Er moest nagedacht worden over de look, het model, de kleur, etc.. En dan hebben we aan Marcus de beste. IJverig zat hij uren achter de computer.

Er werden voorbeelden doorgemaild naar Anne Floor en de meeste daarvan werden keihard afgewezen.. Na uren bellen, mailen en overleg met anderen ontstond er langzaamaan een idee. Maar zoveel tijd hadden we eigenlijk niet.. We hadden nog anderhalve week! Gelukkig was Ilse Lans bereid snel een jurk voor Anne Floor in elkaar te zetten.

En zo reed Anne Floor in het kerstweekend af naar het huis van Ilse om zich te laten opmeten en de jurk te bepreken. Het was een kwestie van enkele minuten. Marcus had al lang aan Ilse doorgegeven hoe hij de jurk voor zich zag en Ilse wist wat ze moest doen.

Dus zo stond Anne Floor na een soort van badpakje te hebben gepast en een paar maten opgemeten te hebben weer buiten. Op hoop van zegen.. Na kerst was hij af. En daar reed Anne Floor weer af richting Den Haag om haar allereerste latin jurk op te gaan halen. Hoe speciaal! Ze had aan Marcus doorgegeven zo rond 3 uur met de jurk in Utrecht te arriveren. (Iedereen die Anne Floor kent, dat werd natuurlijk later..) Marcus had al een paar keer hoopvol op straat gekeken of hij haar niet aan zag komen rijden.. Maar helaas.

Eenmaal in Utrecht werd de jurk direct aangetrokken. Wat was ‘ie gaaf! Dit was ongeveer het enige wat Anne Floor de daaropvolgende minuten te zeggen had. De jurk was prachtig.. Maar hij was nog niet helemaal af. The finishing touch zouden de stenen zijn. Dat werd plakken! En zo zaten Marcus en Anne Floor die avond tot diep in de nacht met een mok thee, koekjes en de top 2000 op de achtergrond stenen te plakken. De rolverdeling was duidelijk. Marcus deed de jurk, Anne Floor richtte zich op de armbanden en oorbellen. De tijd verstreek en de jurk werd alleen maar mooier en mooier.Ook dit werd de weinige tekst van Anne Floor.

En daar kwam de dag van de wedstrijd. Hij mocht gedragen en gezien worden. Anne Floor voelde zich er prachtig in. Ook de mensen op de wedstrijd vonden de jurk mooi en er kwamen veel complimenten.

Toen Anne Floor, na een lange maar ontzettend leuke avond op weg naar huis met al haar spullen in de auto zat, belde Marcus.. “ Je vond hem toch zo mooi?” “ #&$#@ !! Jurk vergeten!!” Gelukkig hadden we Marcus nog..

Marcus en Anne Floor

Pagina 2 van 4